Waldemar Ptak - Instrukcja obsługi wędki

Barwena, barbuna, mamuci kiełb, kowbel, meryna, parna dólska to tylko kilka z całej plejady nazw, którymi rybacy i wędkarze ochrzcili brzanę. Jej piękno i wspaniała muskularna budowa ciała wzbudziły podziw tych ludzi, zaś olbrzymia siła drzemiąca w jej mięśniach znalazła najwyższe uznanie doświadczonych wędkarzy. Piękno, urok i tajemniczość tych ryb również w nas sprawi zachwyt i szacunek do podwodnego świata. Równie ważnego przecież jak nasz - ludzki.

Królestwem tej ryby jest dno rzeki. Jej ciało znakomicie ukształtowane przez Naturę nie sprawia brzanie najmniejszych kłopotów z pływaniem w rwącym nurcie bądź żerowaniem na szumiących bystrzynach. Sylwetka ryby jest podobna do wrzeciona, dzięki czemu nie stawia ono wodzie wielkiego oporu [w kształtach brzany można dopatrywać się również sylwetki dzikiego karpia - sazana, nieznacznie rozciągniętego ponad miarę; nota bene brzana należy właśnie do karpiowatych]. Czaszka ryby ma budowę masywną i mocną, której górna część to nic innego, jak płaszczyzna ułożona na wzór równi pochyłej. Taka konstrukcja czaszki pomaga rybie nie tylko w pływaniu, ale również w przyklejaniu się do dna - napierająca nań woda swoją masą dociska rybę w kierunku podłoża, dzięki czemu brzana oszczędza bardzo dużo energii własnej dzięki pracy rzeki. Płaski brzuch, duże i bardzo silne płetwy, to kolejne udogodnienia pomagające rybie w swobodnym poruszaniu się w rzece. Dzięki takiej budowie ciała brzana potrafi osiadać na dnie w każdym miejscu, nawet w największym nurcie; złowiona na wędkę czyni to z taką stanowczością, że niedoświadczony wędkarz jest przekonany, że oto zahaczył potężną kłodę leżącą od milionów lat w wodzie.
Ryba odżywia się bentosem, czyli organizmami żyjącymi na dnie rzeki. cdn.