Waldemar Ptak - Instrukcja obsługi wędki

Ryby żerują przez całą zimę, dzięki czemu wczesną wiosną są w dobrej kondycji. Do tarła grupują się już w kwietniu, a czynności godowe poszczególnych grup trwają nawet do początku lipca. Na tarło i złożenie ikry wybierają miejsca w partiach prądowych rzeki, koniecznie z dnem żwirowym. W poszukiwaniu odpowiednich miejsc na złożenie ikry klenie nie pokonują dużych odległości, a jeśli już muszą wędrować, to z reguły do 4 km. W tym okresie ciało samca pokrywa wysypka, zwana tarłową. Jeśli woda ma temperaturę 15 st. C, to po czterech dniach ze złożonej ikry wylęga się narybek.

To niebywale płochliwa ryba z doskonale rozwiniętym wzrokiem. Dzięki niemu potrafi upolować latające nad wodą owady, a także bez trudu dostrzeże sylwetkę wędkarza z daleka. Ryby te najlepiej podchodzić w dni słoneczne, gdyż uwielbiają wygrzewać się w promieniach słońca stojąc nieruchomo w spokojnych partiach wody. Najczęściej robią poniżej zawad w wodzie, jak powalone drzewa, pnie, potężne głazy w nurcie, na płyciznach, w malutkich zatoczkach, ale zawsze w pobliżu nurtu. Jeżeli rzeka, w której podchodzimy klenie ma wysokie brzegi, będzie to dla nas wielkie udogodnienie. Należy jedynie ostrożnie wychylić się nad wodę i wypatrzyć ryby. Woda odbija mnóstwo promieni świetlnych, dlatego bardzo przydatne okażą się okulary ze szkłami polaryzującymi światło.

Łowione systematycznie klenie wystawiają wedkarzowi cenzurkę najlepszą z możliwych. To właśnie łowiąc klenie wędkarz ma możliwość, niezależnie od stosowanej techniki połowu, sprawdzić swój kunszt łowiecki. W każdym z dwunastu miesięcy, co więcej, o każdej porze doby możemy łowić te ryby - spinningiem, muchówką, zestawem spławikowym, gruntówką. Dlaczego więc tak niewielu wędkarzy łowi je regularnie? Odpowiedź jest prosta - ryby te są diabelnie trudne do złowienia.
Zimą i wiosną najczęściej znajdziemy klenia w zacisznych jamach, w dołach blisko nurtu skąd wypływa żerować na granicy lodu i wody, w lecie jest praktycznie wszędobylski. W rzekach zachowuje się według reguły: rano i wieczorem przypływa w pobliże brzegów, w ciągu dnia odpływa na ploso. Podczas roztopów i wiosennego przyboru wód chroni się w spokojnych zatokach, w starorzeczach i w ujściach dopływów rzek. W letnie słoneczne dni szuka pożywienia blisko powierzchni wody zarówno w nurcie, jak i przy brzegach. Gdy żar słoneczny bezlitośnie praży, klenie szukają ochłody i tlenu w nurcie.
W przynętę spinningową klenie uderzają gwałtownie, mocno szarpiąc zestawem. Dlatego trzeba być czujnym i skoncentrowanym, aby tuż po uderzeniu odparować zacięciem. Łowiąc niewielką przynętą, np. obrotówką nr 1, woblerkiem czterocentymetrowym czy równie niedużą gumką, konieczne staje się każdorazowe docinanie, z uwagi na dość twardy pysk klenia. Dość często kleń bierze bardzo delikatnie i równie delikatnie zahacza się grotem o błonę w paszczy (tzw. skórka). Wtedy docinanie może skończyć się spięciem ryby. Aby wyholować tak słabo zapiętą rybę, trzeba mieć wędzisko paraboliczne, pracujące miękko i łagodnie – dzięki takiej pracy, szarpnięcia ryby nie wyrwą kotwiczki z paszczy. Jednak taki kij bardzo utrudnia wędkarzowi zacięcie ryby z dużej odległości, co przy łowieniu kleni ma bardzo duże znaczenie.